interview Alexander jenkins

Via de hedendaagse technologie konden we verbinding leggen met het Australische thuisfront van Alex Jenkins, de Lancaster piloot die als enige wist te ontstnappen van de dramatische aanval van een Duitse nachtjager op 21 februari 1945 boven Linkhout.

Hier kan u een interview lezen met één van de vele helden die hielp Europa te bevrijden van het nazi-regime.

Gaf je jezelf vrijwillig op voor de oorlog of werd je verplicht je aan te melden?
Ik heb mezelf vrijwillig aangegeven bij het RAAF op mijn 18e verjaardag, op 29/10/1942.

Wat was de reden dat je ervoor koos om piloot te worden van een bommenwerper in plaats van een jager?
Mijn universitaire vooropleiding in wetenschap en wiskunde overtuigden de Air Force Commanders dat ik opgeleid moest worden in het Verenigd Koninkrijk voor de meer complexe bombardementstaken. Dit was geen persoonlijke keuze.

Heb je een interessante of leuke anekdote uit je trainingsperiode?
Aan het einde van mijn vliegtraining in Australië werd ik op mijn vingers getikt omdat ik op slechts een 6-tal meter hoogte over enkele graanvelden vloog. Maar de autoriteiten vergaven mij en ik kreeg een 'Officer's commission' bij het afstuderen! Zeer ongewoon!

Kan je in het kort vertellen hoe een dag op de basis er uit zag?
Op de basis van het 460e Squadron in Engeland was je constant bezig met verschillende trainingen, zowel op de basis als op het platteland als in scholen enz.

Had je voor de crash steeds dezelfde bemanning op je missies?
Ja.

Had jij en/of je bemanning een ritueel voor elke missie?
Nee.

Maakten jullie grapjes tijdens jullie missies? Indien ja, kan je er zo eentje delen met ons?
Nee. We waren steeds te druk bezig en we leefden ook onder grote stress.

Heb je nog een andere leuke anekdote voor ons, bijvoorbeeld wat je deed als je je verlofpas kreeg?
Ik antwoord hier liever niet op. Ik spendeerde de meeste tijd met een zeer speciale dame.

Hoe was het om met een Lancaster bommenwerper te vliegen?
Met een Lancaster vliegen was voor jonge kerels als ons een geweldige ervaring om te doen. De kracht en vluchtprestatie was enorm. Sinds het einde van de Wereldoorlog zijn er vele artikelen geschreven die de mening ondersteunen dat het het RAF Bomber Command was die de luchtoorlog aan de geallieerde overwinning hielp.

Waar was je op 6 juni 1944 en wat ging er door je heen toen je hoorde over de invasie in Normandië?
Mijn bemanning en ik waren op D-Day met onze Lancaster afleidende vluchten aan het maken over de Franse kust om de Duitsers te verwarren tot het moment van de invasie aanbrak. We waren nog niet volledig operationeel en hadden nog enkele maanden te gaan voor we ons 460e Squadron vervoegden.

Waar was je toen de oorlog eindigde en wat voelde je toen je hoorde over de bevrijding?
Aan het einde van de 2e Wereldoorlog in Europa namen mijn bemanning en ik verlof van onze 460e Squadron basis in Lincolnshire en vierden dit dronken in Londen. Twee weken later boden mijn bemanning en ik ons vrijwillig aan bij een korps dat hoofdzakelijk uit Australische vrijwillgers bestond (Tiger Force) en verbonden was aan een nieuwe bombardementsgroep die met de nieuwe super Lancaster zou vliegen, de Lincoln. We trokken naar Iwo Jima in de Pacific om daar bombardementen uit te voeren op Japan toen, gelukkig voor ons, het droppen van de atoombom ook de overgave van Japan betekende. We mochten uiteindelijk ook terug naar huis waar ik op mijn 21e verjaardag aankwam in Perth, West-Australië!

Over het bombardement op Dresden: dit was een rechtstreeks bevel van Churchill als vergelding. De meeste piloten wilden deze missie niet uitvoeren aangezien er veel burgerslachtoffers zouden vallen, maar Churchill stond erop. Wat was uw gedacht hierover?
Dit was een vreselijk bevel, maar we waren in oorlogstijd, wij piloten moesten gaan. Churchill, die dit bevel gaf om Stalin te sussen, was nooit goed bevriend met de Bomber Command en nam zijn verantwoordelijkheid niet toen de publieke opinie zich uitliet over het bombardement op Dresden. Als gevolg werden de RAF Bomber Command-leden nooit uitgenodigd op de overwinningsparades na het einde van de Wereldoorlog in 1945 en werden ook uitgesloten van de Victory Medal awards! Onze uitstekende commandant, Air Marshal Arthur "Bomber" Harris werd onrespectvol behandeld en moest de volledige verantwoordelijkheid op zich nemen. Wij, de overlevenden van het Bomber Command, hebben het onrespectvol gedrag van Churchill nooit vergeven, hoewel hij natuurlijk zeer belangrijk was voor Groot-Brittannië toen ze hem nodig hadden.

Wat ging er door uw hoofd toen tijdens de fatale vlucht de Lancaster werd geraakt en toen u voet aan grond zette?
Mijn hoofdgedachte was heel simpel: "Trek aan die verdomde parachute en bid dat hij open gaat, ook al stond hij in brand op dat moment".

U was de enige overlevende van de crash. Denk je dat dit toeval was of ben je heel gelovig en geloof je dat je overleefde voor een reden, bijvoorbeeld om je gesneuvelde kameraden te gedenken?
Ik wil hier liever niet op antwoorden.

Hebt u nog veel contact gehad met de familie van uw overleden strijdmakkers? En heb je nu nog contact met familieleden?
Neen, mijn moeder contacteerde de meeste familieleden. Mijn vrouw en ik bezorgden het uurwerk van F/O Bert Campbell terug aan zijn familie in 1987, na we terugkeerden van ons eerste bezoek aan Lummen in 1986.

Hebt u na de oorlog nog contact gehad met de eerste geallieerde soldaten die u tegenkwam in linkhout na uw landing?
Neen.

Waarom werden uw 6 gesneuvelde kameraden in Hasselt begraven, en niet in Linkhout, Lummen of Zelem?
Op sommige plaatsen werden de gesneuvelde bemanningsleden begraven op lokale begraafplaatsen. Ik weet het niet. Ik heb mij dikwijls afgevraagd waarom er voor Hasselt werd gekozen, zeker gezien de geweldige zorg die gedragen werd voor hun graven in het begin, door de inwoners van Linkhout en Zelem.

De gebeurtenissen in de 2e Wereldoorlog hadden waarschijnlijk een invloed op uw verdere leven, vooral psychologisch waarschijnlijk. Hadden ze ook een invloed op uw sociale en professionele leven? Zowel positief als negatief?
Niet echt, want als jonge man moest je door met wat je bezig was voor de oorlog, in mijn geval mijn universiteit afmaken.

Wij geloven dat alle oorlogsveteranen helden zijn omdat ze ons onze vrijheid teruggaven, vrijheid die we nu nog steeds hebben. Vele veteranen vinden niet dat zij helden zijn, maar dat zij gewoon hun werk deden. Wat is uw mening hierover?
De meeste collega-veteranen vragen niet meer dan een simpele erkenning en dankbaarheid van hen die ons volgden. Over het algemeen geloof ik dat de generaties na ons die deze verschrikkelijke ervaringen niet meemaakten, wel een groot respect hebben voor de overlevenden en een grote dankbaarheid voor zij die hun leven gaven.

Kan u ons een korte reactie geven over uw laatste bezoek aan Linkhout? Wat zal je er voor altijd van herinneren?
Ik zal zeker en vast ons laatste bezoek aan Lummen voor altijd herinneren en ik ben er zeker van dat we ons altijd verbonden zullen voelen met de geweldige mensen die we er ontmoet hebben.

Wat waren de reacties op het thuisfront over uw bezoek aan Linkhout en Lummen?
Om het in een notedop te zeggen, een hele hoop verrassende reacties. Het besef dat een koppel uit een land duizenden kilometers van bij jullie zo gevierd werd, een gevoel van trots en vreugde dat ieder van ons voelde die bij deze reis betrokken was.

Wat kan je ons aanbevelen wat er met het Lancaster monument moet gebeuren indien het 460e squadron ons steun wil geven vanuit Australië?
Deze vraag wordt door iedereen hier met aandacht gevolgd. Zoals ik eerder vermeldde zou ik graag meer details krijgen om een Australische vlag te bezorgen om aan het monument te hangen. Ik wil graag onze ambassade hiervoor contacteren.

Als laatste vraag wil ik u vragen of u nog wijze woorden hebt voor de komende generaties en voor de mensen van Linkhout en Lummen?
Moge God u zegenen en u behoeden van verdere conflicten. Moge uw kinderen vrede leven tot in de eeuwigheid. Amen!